Dik Goudsblom | column Pop & Spirit



Een  ‘mer a boire’ – een zee die je leeg mag drinken, dat las je vroeger nog wel eens als iemand bedoelde dat er over een bepaald onderwerp héél veel te zeggen valt en dat je er evenzoveel aan  beleven kunt. Popmuziek en alles wat ermee samenhangt is voor mij zoiets onuitputtelijks.                                    

Ik  hoorde als kind al via het transistorradiootje van m’n broer de hits  uit de ‘Veronica top 40’ zoals die  van de Beatles . Er werden platen van Boudewijn de Groot en Simon & Garfunkel gedraaid op een koffergrammofoon: de deksel was de luidsprekerbox.  


Ik kreeg een kleine bandrecorder en nam alles op wat los en vast zat, van radio en televisie maar ook stiekem op zondag in de platenzaak van de vader van een vriendje. Zelfgekochte LP’s werden vanwege hun kostbaarheid gekoesterd en eindeloos vaak beluisterd. Ik kon van de live –dubbel  - LP ‘Mad Dogs & Englishmen’ van Joe Cocker niet alleen alle nummers meezingen maar  kende ook alles wat tussendoor tegen het publiek gezegd werd uit m’n hoofd. En dan die hoes: je kon ‘m uitvouwen tot een full – size circusposter waarop Leon Russel, de leider van Joe’s band,  te zien was als ‘master of space & time’ met een grote hoge hoed op.                                                                                                

Begin jaren ’70 was een optreden van Cocker  in Amsterdam ook mijn eerste grote popconcert. Ik was er zó vol van dat ik er een schrift over volschreef: het met vrienden naar Amsterdam liften, stuff kopen in het Vondelpark, het wachten voor de Oude Rai, de ontmoeting met een ‘groupie’ die  na het gebeuren direct achter het podium verdween om met een van de bandleden aan te pappen en natuurlijk het overweldigende concert zelf.                                                                                                         

Die fascinatie met muziek, platen, optredens en ook het verwoorden van die fascinatie, het is allemaal gebleven. Waarbij het tegenwoordig zo is dat er vanuit die fascinatie ook weer nieuwe muziek ontstaat – vrijwel alle nieuwe popmuziek is geïnspireerd op voorbeelden van decennia terug. Dat was toendertijd óók  zo, Joe Cocker kwam aan z’n gekke, spastische bewegingen tijdens het zingen doordat hij als puber voor de spiegel zijn idool Ray Charles na probeerde te doen. Maar dat was voor de fans niet zo duidelijk.                                                                                                                              

Nu  kijken ook de muziekliefhebbers mee in het veelkleurige boek van de pophistorie, die ruim 50 jaar jong is. En overal zie je verbanden en invloeden. Dat is waar ik vaak over schrijf in Pop & Spirit, over de ziel van een nieuw soort muziek die steeds weer andere mensen inspireert en zich door hen uit. Een vonkje van Neil Young en alles waar hij voor stond – en staat – vind je terug bij onze Milow maar bij Milow gloeit dat vonkje op een nieuwe manier en bereikt een nieuwe groep mensen.         

In mijn dagelijks werk, bij een opnamekliniek van een grote psychiatrische instelling doe ik samen met een collega een muziekgroep waarin we samen met patiënten plaatjes draaien, videoclips bekijken, wat gitaar spelen en een beetje kletsen over wat je nou zo mooi aan een bepaald liedje vindt en waarom. Heel gezond gedrag. Popmuziek blijkt een universele taal te zijn die ook – en soms juíst -  verstaan wordt door mensen die verward, depressief, de weg kwijt zijn.  ‘Zeg het met bloemen’ wordt er weleens wat oubollig aanbevolen maar veel lekkerder klinkt ‘zeg het met een song!’


                                                                              


  Tosca Tetteroo | Column ‘Over Stenen’



Jezelf voorstellen begint natuurlijk met het geven van je naam. Ik heet Tosca Tetteroo. Mijn levensverhaal in verkorte versie vind je in BewustZijn nr. 19, dus ik kan gerust beginnen bij NU en vertellen wat mij bezig houdt.

Ik woon in het kleine dorp Ter Idzard, dat ligt tussen Steenwijk en Heerenveen in een landelijke omgeving met veel weilanden en hier en daar een bos en ven. Ik ben afkomstig uit de Randstad, maar woon vanaf mijn 24e levensjaar in deze omgeving, al ben ik wel een paar keer van huis veranderd. Tussentijds heb ik nog wat jaren in Frankrijk gewoond, wat in veel opzichten mijn favoriete land is. Toch keerde ik weer terug naar dit stukje Friesland.

Het is het boerenlandschap waar ik van houd. Er is nog rust en ruimte en de mensen die hier wonen zijn eerlijk. Het is ook niet het Friesland zoals je je dat meestal voorstelt. Deze streek heet ‘De Stellingwerven’. De taal die er gesproken wordt, is een mengeling van Drents en Fries: Stellingwerfs. Dat is voor een oorspronkelijke westerling heel goed verstaanbaar.

Samen met mijn vijf honden en een kat woon ik in een verbouwd boerderijtje. Achter het huis is een stal en een weiland, waar mijn twee kleine paardjes wonen.

In het voorhuis bevindt zich mijn praktijk met een winkel vol prachtige edelstenen, mineralen en kristallen. Alles is dichtbij en fijn om me heen, mijn eigen paradijs. Mijn dieren zijn de allerbelangrijkste in mijn leven. Ze houden me gezelschap en geven structuur aan mijn dagelijks bestaan, want er moet flink gewandeld worden, goed gegeten en veel gespeeld. Prima, met liefde vervul ik die taken, en ik krijg er veel liefde voor terug. En dan zijn er natuurlijk mijn stenen, waarvoor veel mensen uit het hele land naar me toekomen om de juiste keuze te kunnen maken.

Het samenwerken met de natuur is voor mij belangrijk, en vooral het mogen samenwerken met de krachtige stenen is iets dat mij dagelijks met dankbaarheid vervult. Ik ben een natuurmens, en groei mee met alles om mij heen.


Verder gaat mijn interesse uit naar boeken die mij inspireren, zoals natuurboeken, en door de jaren heen heb ik alles gelezen wat te maken heeft met vooral oosterse wijsheid. De boeken van de Dalai Lama, Osho, Krishnamurti, Sogyal Rinpoche en andere oosterse meesters liggen in mijn innerlijk opgeslagen. Wat me vooral raakt in het boeddhisme is het respect voor ALLES dat leeft. Ook al ben ik geen echte boeddhist, dit is iets wat ik dagelijks zelf in de praktijk probeer te brengen. Vanaf mijn achttiende ben ik vegetariër om die reden, en natuurlijk ook omdat dieren mijn vrienden zijn. En vrienden eet je niet op…


Mijn leven is meer gericht op innerlijke dan op materiële rijkdom. Dat is zo gegroeid met vallen en opstaan, zoals het in het leven gaat. Ik ben een gelukkig mens, en leef volgens de liefdevolle regels van de natuur zonder fanatiek te zijn. Gewoon mijn werk met liefde en bewustzijn doen, elke dag weer. Daar sluit de column in het BewustZijn magazine op aan; een goede manier om mijn liefde voor de stenen te delen.




  Rosalind Veltman | Column ‘De kunsten van Rosalind’ (daarvoor

  ‘Veelbewogen’) en interviews



Je hoeft maar mijn columns voor ons blad te lezen en je weet wie ik ben. Dus dat is gauw klaar. Ik laat daarin veel van mezelf zien, hopend op herkenning bij  de lezers, op z’n minst de vrouwelijke.


Wat er aan toe te voegen? Schrijven deed ik bij vlagen, stemmingsafhankelijk. Het begon met te willen uitdrukken wat de kleur van herfstbladeren met mij doet. Sowieso ik ben echt bezeten van kleuren. Bijv grijs. Je hebt goed grijs en fout grijs. Ik vrees dat ze in het Rijksmuseum het foute grijs hebben gebruikt. Ik ben er nog niet geweest maar op de TV ziet het er totaal verkeerd uit. Veel te veel een looie deur, hard industrieel, als een container die niet veel goeds bevat. Terwijl er zo veel schitterend grijs is. Doe er iets oker in en maak het wat lichter, of voeg wat groen toe en je grijs wordt levend en correspondeert  met de tinten in de Nachtwacht. Maar door die immense lelijke achterwand wordt de Nachtwacht nog bovenaards mooier, moeten ze gedacht hebben.

Afijn zo kan ik nog wel even doorgaan. Door de column in BewustZijn moet ik, ook als de stemming niet zo groots is, wel leveren. En dat voelt professioneel, daargelaten of de column al professioneel genoemd mag worden. Schrijven doet mij goed. Moeten schrijven nog beter.


Ik heb een coachingspraktijk aan huis in Rijswijk. In dat huis woont nog een innemende oudere heer en twee flinke katten. Sfeer en kleur zijn belangrijk in dit huis, zoals je zult snappen en dat genieten mijn gasten ook zeer.


Dan zijn er boeken. Ik heb op mijn vakgebied nu zoveel boeken dat ik me suf zoek naar de juiste titel. Ik moet ze dus rubriceren. Vrouwenleed bij vrouwenleed, kabouters en andere geesten bij elkaar, en trainingen bij trainingen.

Trainingen in omgaan met ouders bijv. doe ik ook. Het is heerlijk om voor en groep te staan. En ik geef les aan drie verschillende opleidingen.


Als ik moe thuis kom hoop ik dat mijn man gekookt heeft. Die hoop blijkt meestal ijdel, maar als ik mezelf achter het aanrecht zet, glaasje wijn en radio erbij, knap ik zienderogen op. Koken geeft mij energie.


‘s Morgens vroeg doe ik zo veel mogelijk aan ‘spirituele verzorging’. Beetje mediteren, spreuk lezen, opschrijven wat de nacht bracht. Dit gaat wel gepaard met veel zwarte thee. ‘s Avonds is dit ook het plan maar ik raak verzeild in verleidingen.


Op het moment ben ik vervuld van twee mythische wezens: Medea, geduchte jaloerse vrouw uit de Griekse mythologie en Herzeleide, de moeder van Parcival. Wat die met elkaar te maken hebben...

Vrouwen en hun strijd of dans met het leven boeit mij zeer in het werk.

We gaan weer terug naar het matriarchaat, kan niet anders. Maar dan moeten vrouwen wel leren stoppen met het leven zo ingewikkeld te maken. Ik weet wie het zegt.


  Simone Thomasse | Hoofdredacteur



Ik ben altijd al een lezer geweest. Als ik las, had ik m’n eigen wereldje, ik kon in een verhaal verdwijnen. En nog steeds. Ik werd op m’n vierde lid van de bibliotheek en dat duurt voort tot op de dag van vandaag. Hoeveel boeken zou ik gelezen hebben? 6000? 8000? Geen idee.


Ik schrijf, redigeer, doe af en toe een horoscoop voor iemand, kook graag, doe elke dag yoga, mediteer, lees nog steeds veel, ben zielsgelukkig met Onno en tel dagelijks mijn zegeningen. Een tevreden mens, dat ben ik.




  Mari Plooij | cd-recensies



Twitteren is niet mijn grootste passie maar op mijn Twitter account heb ik het volgende over mezelf geschreven: epicurist-verbinder-coach-nieuwewerker-

HR-artofliving-zutphen-buitengebied-muziekrecencent-india-bach. Het

DagelijksBestaan-CellofestivalzutphenThe Netherlands · mariplooij.nl


Allereerst: ik hou van het leven. Ik voel mezelf epicurist in optima forma. Mooie gesprekken, intense ontmoetingen, prachtige landschappen, ik kan hier allemaal maximaal van genieten en me gelukkig prijzen met het leven wanneer ik de roep van het steenuiltje hoor dat vlak bij mijn huis bij de IJssel nestelt.


Op het toneel staan: ik kan het wel, grote groepen toespreken: prima. Maar het allerleukst vindt ik het ik het om mensen met elkaar te verbinden zodanig dat deze zelf maximaal het podium kunnen pakken, vol tot hun recht komen. Dat is ook waarom mijn coachrol bij het grote internationale bedrijf waar ik werk, zo leuk vind. Op zoek met mijn gesprekspartners naar waar ze nog beter in kunnen worden; hoe ze hun medewerkers nog meer in hun kracht kunnen zetten. Die mensen die bereid zijn zich zelf te onderzoeken en zichzelf kritisch onder de loep te nemen vind ik het meest interessant. Want daar gaat het toch om: groeien en leren, als continue proces.


Art Of Living: ik heb in mijn leven een goeroe, een verlicht meester. Sri Sri Ravi Shankar. Ik zeg wel eens: voor alles zoeken we een leraar. Om wiskunde onder de knie te krijgen; om Spaans te leren of om, zoals ik nu, de piano te bespelen. En om te leven zouden we geen leraar nodig hebben? Zouden we het helemaal zelf kunnen? No way. Sri Sri Ravi Shankar heeft mij meer in mijn rust gebracht. Heeft me geleerd mijn stress te herkennen en te reduceren.


Zutphen/Buitengebied. Een paar jaar geleden koos ik er voor Amsterdam te verlaten. Voor mij geldt: in de rust wonen; de stilte opzoeken. Zutphen is nu mijn plek. Ik hoef niet anders meer: kleinschaligheid; levenskwaliteit; woongenot. De ooievaars in de tuin. Wanneer ik hectiek nodig heb, zoek ik het op. Maar die momenten doen zich niet zoveel meer voor.


India: You live it or hate it. I love it. Het is iets ondefinieerbaars wat me doet houden van dit land. Ik sluit niet uit dat ik er vele levens geleefd heb.


Back: ik ben een allesvreter wanneer het gaat om muziek. Alleen de moderne muziek heeft een kleinere plek in het repertoire waar ik van houd. Klassiek: van vroege middeleeuwen tot de 20e eeuw. Jazz: op warme zaterdagmiddagen met open autoraampjes rijdend richting het Zeeuwse; rauwe blues; verstilde folk; opera op 10km hoogte in het vliegtuig; Mozarts requiem bij zonopkomst. En zo kan ik wel uren doorgaan.


Het Dagelijks Bestaan-Cello Festival Zutphen. Alle 2 vrijwilligers werk. Het Dagelijks Bestaan is een super initiatief voor jongeren in Zutphen. Heb hier in het bestuur gezeten en doe nu nog projecten. Het eerstvolgende project is een fundraising project dat ik organiseer samen met een gepensioneerde prof.dr. die zijn inspirerende visies over mens en samenleving zal delen met belangstellenden. Het Cello festival is een evenement dat eens in de twee jaar plaatsvindt in Zutphen. Ik organiseer de concerten. Inspirerend door de meer dan prachtige muziek en ontmoetingen met musici. Nog inspirerender door de heerlijke samenwerking met medeorganisatoren.


En last but not least: gelukkig in de liefde. Getrouwd met een heerlijke, mooie en inspirerende vrouw.


  Wim Huijsser | column ‘Aardse Zaken’ en interviews



Ik kan wel zeggen dat BewustZijn Magazine vrijwel dagelijks in mijn gedachten is. Als columnist kan dat niet anders. Steeds als ik iets bijzonders ervaar is mijn reflexgedachte: hoe zal ik hierover schrijven in ‘Aardse zaken’. Dat is de naam van mijn rubriek. In 2011 werd ik medewerker nadat Onno van Lith een mooi stuk geschreven had over het interviewboek Onbegrensd dat ik samen met Bert den Boer maakte. Vijftien interviews over verlangen en culturele identiteit met bekende Nederlanders die hun wortels elders op de wereld hadden liggen. Een aantal van die gesprekken kwam daarna in een ingekorte versie in het blad te staan. De enige voorwaarde die ik stelde was dat ik ook een vaste column mocht schrijven. Zo gebeurde. Zo’n jaar of drie schreef ik over mijn ervaringen op het landgoed in de Betuwe waar ik samen met mijn vrouw Marianne woonde. Die brachten mij dichter bij de aarde. Inmiddels ligt die periode weer achter ons en zijn wij in Wageningen geland. Een plaats die mij enorm inspireert, niet alleen vanwege de prachtige omgeving, maar vooral ook door de initiatiefrijke mensen die ik er ontmoet.

Om het andere nummer schrijf ik ook een interview voor BewustZijn Magazine. Daar maak ik eigenlijk nooit een plan voor. Het uitgangspunt is dat ik mij laat leiden door de mensen die ik op mijn pad ontmoet. Als ik echt nieuwsgierig raak naar hun verhaal maken we een afspraak voor een langer gesprek. Het is heerlijk om daarin het vertrouwen van de hoofdredactie te hebben.

Terug naar ‘Aardse zaken’. Ik zou die column liefst elke dag schrijven, want natuurlijk is er altijd iets dat je opvalt. Dat je weer met beide benen op de grond doet staan. Gisteren nog...


IKEA

We waren bij Ikea om een paar extra planken voor onze boekenkasten te kopen. Die grenen IVAR-stellingen gebruiken we bijna al ons leven lang. Maar gisteren grepen we mis. De brede planken waren op. Navraag bij een infobalie leverde schokkend nieuws op. IVAR gaat uit het assortiment. ‘We verkopen het al 20 jaar’, was het verklarende commentaar. We konden niet anders dan de Ikea-mevrouw verbeteren: ‘Wij hebben er al 32 jaar onze boeken in staan.’ Ze bekeek ons wat meewarig en ging in het systeem kijken of de andere vestigingen misschien nog wat planken voor ons hadden liggen. Ondertussen keken mijn vrouw en ik elkaar hulpeloos aan. IVAR uit het assortiment. De Zweedse staanders en planken vormen een van de weinige zekerheden in ons bestaan. In elk huis, in elke kamer die we betrokken, schikten de stellingkasten (want in die categorie had het Zweedse woonwarenhuis ze inmiddels ondergebracht) zich naar onze wens. Soms moest er een stukje worden afgezaagd, een ander keer deden een paar geïmproviseerde steuntjes wonderen. Nooit bogen ze ook maar een millimeter door. IVAR is onze trouwe metgezel in de woelige wereld. Dat zal vanaf vandaag niet anders zijn. Maar voortaan zal elke plank zich gekoesterd weten. Daar had ik nou graag een column over geschreven. Maar voor de aanstaande deadline gebeurt er vast nog iets dat echt om aandacht vraagt.



  Charlot Spoorenberg | interviews



Dit ben ik: Charlot. 39 jaar. Vriendin van Mikel en zijn dochtertje Mia. Werkzaam als copywriter, journalist, docent yoga en kinderyoga.


In 2013 kwamen Simone en ik op elkaars pad en ben ik voor BewustZijn Magazine gaan schrijven. En met liefde! Het blad heeft mijns inziens net wat meer diepgang dan veel andere bladen in dit genre en ik vind het geweldig dat ik hieraan mag bijdragen. Ik heb bijzondere ontmoetingen door BewustZijn Magazine en dat koester ik zeer.


Kinderyoga

In mijn kinderyogalessen werk ik altijd met een thema. De afgelopen keer was het thema ‘lente’ en heb ik met de kinderen deze bloemenmandala gemaakt. Ik leer ontzettend veel van de meiden die ik lesgeef. En ik heb door de kinderyoga ook geleerd om zelf veel lol te hebben op mijn yogamat.

                                                                              

Collega

Voor mijn werk als copywriter/journalist breng ik vele uren achter mijn computer door. Om interviews uit te werken of teksten te schrijven voor bedrijven. Dat is meestal gewoon bij mij thuis aan de keukentafel. Met hond Suus aan mijn voeten. Wel zo gezellig.


India

Het mystieke India heeft me altijd getrokken. De natuur, de mensen, de tempels, het eten: ik kan er geen genoeg van krijgen. In november 2013 was ik er voor het laatst en het gemis is er alweer.


Tempel van Alledag

Sinds een jaar of zestien woon ik in Amsterdam en ik vind het er heerlijk. In 2006 ben ik aan de ‘buitenkant’ gaan wonen, op IJburg. Hier heb ik het gevoel dat ik in de stad woon en toch ben ik in contact met de elementen aarde, lucht en water. Sinds kort ben ik met een groep gelijkgezinden invulling aan het geven aan de Tempel van Alledag. Een plek voor verbinding, stilte, inspiratie en innerlijke groei. Op vrijdagochtend beginnen we bijvoorbeeld de dag met een meditatie en dat is altijd een prachtig begin van het weekend.

https://www.facebook.com/groups/tempelvanalledag


  Onno van Lith | interviews



Mijn droom als kind was om schoolmeester te worden. Maar met vier onvoldoendes aan het eind van de lagere school en met moeite de mavo doorlopend zat dat er eigenlijk niet zo in... misschien kleutermeester? Helaas, de kleuteropleiding stopte toen ik van de Mavo kwam, dus toen toch maar de Havo proberen. Gelukkig brak zo rond mijn achtiende het licht een beetje door en kon ik achtereenvolgens Havo, Pabo en universiteit soepel achter mij laten. Het heeft mij in mijn latere werk als onderwijzer - ja het kwam er dus toch van! - geholpen veel ouders ervan te kunnen overtuigen dat je af en toe gewoon een beetje geduld moet hebben met een kind.

Veel vrijescholen heb ik in de jaren daarna van binnen gezien: De Bilt, Alkmaar, Driebergen, Zutphen. Als leraar, schoolleider en met cultuurveranderingstrajecten.


Zes jaar geleden, ontstond een andere droom: een tijdschrift beginnen. Ik werk graag met mensen, had mezelf vormgeven geleerd, schreef al vanaf mijn twintigste artikelen voor onderwijsbladen en wilde graag iets voor mezelf gaan doen. Maar de grootste behoeft hierachter: mensen laten zien dat er meer is dat ons verbindt, dan ons scheidt. Voor mij is spiritualiteit de ontmoeting van hart tot hart.


Als we dat kunnen, de ander zo ontmoeten, en als we bereid zijn bij onszelf naar binnen te kijken, dan kan er een betere wereld ontstaan. Ik geloof niet in uiterlijke revoluties, alleen in de innerlijke revolutie.  Osho, die een grote inspiratiebron voor mij is, heeft dat ook ergens mooi beschreven. Het lijkt een wonderlijk pallet aan wijze meesters, maar het is mijn pallet. Met wat ik van hen meekrijg kom ik verder: Osho, Steiner, Tolle, een snufje soefisme, een snufje boeddhisme... Er is zoveel moois.


Maar de uitgever, interviewer, vormgever en advertentiewerver van een tijdschrift als het onze (en van de Bewuste Leesmap, die ik twee jaar geleden startte, met allemaal ‘bewuste bladen’) houdt ook van hele gewone dingen, als het opknappen van oude caravans, van kamperen, van klussen, van ELO, Marco Borsato en Sarah McLachlan, van een biertje, van zijn vrouw en zijn vier meisjes, van wandelen met de hond, van stil zitten en een beetje voor zich uitkijken... zonder hengel dan, want Partij voor de Dieren.

Opgeven voor gratis BewustZijn Online 
mailmagazine: klik hier!http://www.live.cloudformz.com/C-201512161605518252-201512161605518197/
Banner proberen? 
Voor € 100 drie maanden 
op deze site én in het 
mailmagazine!banner.html